We besteden een aanzienlijk deel van onze tijd aan het fotograferen van ons eten. Voeding lijkt een onderdeel van ons imago te zijn geworden, maar of we dat moeten willen..?

Al zoekend naar een lunchplek beland ik enkele weken geleden bij ‘een hippe tent’. Bij binnenkomst word ik geconfronteerd met een stilleven van aubergines en tomaten en de toonbank is rijk versierd met glutenvrij voedsel. Een koppel strompelt – met salade, broodje, groen sapje én gigantische camera – de trap af. Hun lunch ondergaat een ware fotosessie die zeker tien minuten duurt. Ik weet niet of ik het lachwekkend of beschamend moet vinden, maar niemand kijkt op van dit hysterische tafereel dat plaatsvindt om een broodje hummus. Is dit de realiteit? Is het de normaalste zaak van de wereld om ons eten en plein public te fotograferen?

De wereld is geobsedeerd door eten. We hebben ons ontbijt nog niet op of we denken alweer aan de lunch. We worden volgepompt met alles wat gezond is om over de sapkuren nog maar te zwijgen. Wie bewijs wil voor het bestaan van deze obsessie, moet het vooral online zoeken. Eten is de meest populaire categorie op Instagram en er zijn talloze platforms volledig gewijd aan eten, zoals #NOM, Twitch en Food Network. Samen eten in haar meest pure vorm, bedoeld als offline sociaal concept van écht contact, is niet meer. Onze generatie heeft eten een compleet nieuwe betekenis gegeven, namelijk een online uiting van identiteit, zelfpresentatie en status. Hoe heeft het zo ver kunnen komen? 

Paleo-eter uit Amsterdam
Eten heeft online een podium gekregen, een soort community waar wij ons geroepen voelen aan mee te doen. Een voedselfoto posten staat synoniem aan meedoen en dat geeft een gevoel van samenzijn. Want iedereen doet het, toch? Even lijkt het alsof we ontzettend sociaal bezig zijn en met onze foto’s een steentje bijdragen aan de eetcultuur. Maar uiteindelijk is het natuurlijk gewoon uitsloverij. In een vorm die – hoe gênant ook – geaccepteerd is. We willen nu eenmaal laten zien dat we om de dag ‘ergens’ gaan lunchen, het diner bij het W Hotel kunnen betalen of elke ochtend een versgeperst sapje halen. Met foodfoto’s wil onze generatie een bepaalde status en levensstijl uitstralen, want een meisje dat macarons eet is nu eenmaal niet hetzelfde als eentje die naar de FEBO gaat. Zelfpresentatie op social media staat hoog in het vaandel bij onze o zo narcistische generatie. We tonen onze identiteit op LinkedIn, Facebook, Snapchat, Instagram en dus ook door middel van eten. Eten heeft zo’n positie in ons leven ingenomen dat we onszelf beschrijven aan de hand van onze eetstijl, denk aan een ‘paleo-eter uit Amsterdam’ of een ’21 jarige vegan student’. Zijn we niet een beetje doorgeslagen?

Met onze schamele stufi doen we toch boodschappen bij de Marqt

Gestoorde eters
We behoren tot generatie Y, de generatie die altijd blut is: student met studieschuld of werkloos. In vergelijking tot andere generaties zijn we daarentegen wel opgegroeid met geld, met als gevolg dat we aan luxe gewend geraakte smaakpapillen hebben ontwikkeld die schreeuwen om verse vis en pastrami. Het is dan ook geen toeval dat we meer geld uitgeven aan eten dan aan kleding en we met onze schamele stufi boodschappen doen bij Marqt. Een beetje student neemt geen genoegen meer met een kant-en-klare magnetronmaaltijd, ook al is die zo lekker betaalbaar.

Maar er zit meer achter onze voedselobsessie. De mens, met de nadruk op ons twintigers, is op zoek naar controle. We hebben nu eenmaal over weinig zaken controle in het leven, eten is er daarentegen een waarover we dat wel kunnen hebben. Uit deze drang naar controle komt bij sommigen enigszins obsessief eetgedrag voort, in de vorm van een dieet waarbij vooral veel niét gegeten mag worden. Je kunt je dan ook afvragen of die zoektocht naar controle door middel van specifieke eetgewoontes niet iets weg heeft van een eetstoornis. Begrijp me niet verkeerd, iemand die vegan is, is natuurlijk niet hetzelfde als iemand die helemaal niet eet, en niet iedereen is zo fanatiek met zijn voedingspatroon bezig. Toch heeft deze trend, net als veel eetstoornissen, weinig te maken met gezondheid. Het gaat om het principe: obsessief bezig zijn met eten met het oog op een bepaald zelfbeeld, imago en om een gevoel van controle te krijgen.

Transparant eten
Ik moet bekennen dat ’s werelds obsessie met voeding ook voordelen met zich meebrengt. Onze generatie is zo betrokken bij eten dat we steeds meer waarde hechten aan het lezen van etiketten. We willen weten wat er precies in ons eten zit, wat het met onze gezondheid doet en waar producten vandaan komen. Dit is iets waar de voedselindustrie steeds meer op zal inspelen door transparanter te zijn over eten. We zien het nu al: steeds meer restaurants gebruiken alleen seizoensgebonden producten, Kaagman & Kortekaas, restaurant De Kas en restaurant Moes in Amsterdam zijn hier voorbeelden van. Daarnaast zijn we zo groen bezig dat we hopelijk op den duur minder voedsel zullen verspillen en meer waarde zullen hechten aan ons milieu. Of straks de McDonalds verdwijnt? Vast niet, maar ik geloof er wel in dat onze voedselobsessie op lange termijn haar vruchten af zal werpen. Dan neem ik die fotosessies in hippe tenten nog maar even voor lief.

Cover: Kaboompics // Karolina

1620 Total Views 2 Views Today

Reacties

reacties

Categories: Opinion